Ρήξη Στροφικού Πετάλου

Το χαρακτηριστικότερο σύμπτωμα είναι η αδυναμία στην ανύψωση του χεριού, ιδιαίτερα πάνω από το ύψος του ώμου, το οποίο συνοδεύεται από πόνο.

Τα υπόλοιπα συμπτώματα:

Πόνος στο πλάγιο τμήμα του ώμου, που αντανακλά προς τον βραχίονα και σταματά συνήθως πάνω από τον αγκώνα

Πόνος που εμφανίζεται τη νύχτα.. Ο ασθενής δυσκολεύεται να κοιμηθεί στην πλευρά του πάσχοντος ώμου και συχνά ξυπνά από τον πόνο.

Δυσκολία σε καθημερινές κινήσεις: χτένισμα, φόρεμα μπουφάν, πρόσβαση σε ψηλό ράφι

Αίσθημα τριγμού ή κριγμού κατά την κίνηση

Σε μεγάλες ρήξεις, αδυναμία διατήρησης του χεριού στον αέρα – το χέρι «πέφτει»

Πότε πρέπει να δείτε ιατρό: αν ο πόνος επιμένει πάνω από τρεις εβδομάδες, αν σας ξυπνά τη νύχτα ή αν παρατηρήσετε ξαφνική αδυναμία μετά από πτώση ή απότομη κίνηση. Η ξαφνική αδυναμία μετά από τραυματισμό υποδηλώνει οξεία ρήξη και η έγκαιρη αντιμετώπιση βελτιώνει σημαντικά το αποτέλεσμα.

Οι ρήξεις χωρίζονται σε δύο μεγάλες κατηγορίες ανάλογα με τον μηχανισμό.

Εκφυλιστικές ρήξεις. Αποτελούν τη συντριπτική πλειονότητα. Ο τένοντας φθείρεται σταδιακά με τα χρόνια, καθώς η αιμάτωσή του μειώνεται και οι επαναλαμβανόμενες μικροκακώσεις συσσωρεύονται. Η διαδικασία είναι αργή και συχνά ο ασθενής δεν θυμάται συγκεκριμένο τραυματισμό.

Τραυματικές ρήξεις. Προκύπτουν από πτώση με τεντωμένο χέρι, απότομη άρση βάρους ή εξάρθρημα του ώμου. Είναι συχνότερες σε νεότερους ασθενείς και συνήθως απαιτούν ταχύτερη χειρουργική αντιμετώπιση.

Παράγοντες που αυξάνουν τον κίνδυνο:

Ηλικία άνω των 50 ετών

Επαγγέλματα με εργασία πάνω από το ύψος του ώμου – ελαιοχρωματιστές, ηλεκτρολόγοι, οικοδόμοι

Αθλήματα ρίψης και κολύμβηση

Κάπνισμα, που επηρεάζει την αιμάτωση του τένοντα

Σακχαρώδης διαβήτης

Ανατομικά χαρακτηριστικά του ακρωμίου που στενεύουν τον υπακρωμιακό χώρο και οδηγούν σε σύνδρομο υπακρωμιακής προστριβής

Κλινική εξέταση. Είναι το πιο καθοριστικό βήμα. Ο έλεγχος του εύρους κίνησης, ενεργητικού και παθητικού, και μια σειρά ειδικών δοκιμασιών εντοπίζουν ποιος τένοντας πάσχει.Η διάκριση από τον παγωμένο ώμο γίνεται εδώ: στη ρήξη η παθητική κίνηση διατηρείται, στον παγωμένο ώμο περιορίζεται και αυτή.

Ακτινογραφία. Δεν δείχνει τους τένοντες, αλλά αποκλείει αρθρίτιδα, ασβεστώσεις και κατάγματα, και αναδεικνύει τη μορφολογία του ακρωμίου.

Υπερηχογράφημα. Γρήγορη και δυναμική εξέταση, χρήσιμη για πλήρεις ρήξεις. Η αξιοπιστία του εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την εμπειρία του εξεταστή.

Μαγνητική τομογραφία. Η εξέταση αναφοράς. Δείχνει το μέγεθος και τη θέση της ρήξης, την ποιότητα του μυός και τον βαθμό λιπώδους εκφύλισης – στοιχεία που καθορίζουν αν ο τένοντας είναι επιδιορθώσιμος.

Δεν χειρουργούνται όλες οι ρήξεις. Σε ασθενείς μεγαλύτερης ηλικίας με εκφυλιστική ρήξη και ανεκτά συμπτώματα, η συντηρητική αγωγή δίνει ικανοποιητικά αποτελέσματα.

Περιλαμβάνει τροποποίηση δραστηριοτήτων, στοχευμένο πρόγραμμα φυσικοθεραπείας που ενισχύει τους υπόλοιπους μύες ώστε να αντισταθμίσουν τη λειτουργία του πάσχοντος τένοντα, αντιφλεγμονώδη αγωγή και, όπου κρίνεται σκόπιμο, υπακρωμιακή έγχυση.Η έγχυση PRP εξετάζεται σε επιλεγμένες μερικές ρήξεις.

Η συντηρητική αγωγή δεν επουλώνει τον τένοντα. Στόχος της είναι η ανακούφιση από τον πόνο και η λειτουργική αντιστάθμιση. Αν μετά από τρεις έως έξι μήνες τα συμπτώματα επιμένουν, επανεκτιμάται.

Η χειρουργική επιδιόρθωση προτείνεται σε τραυματικές ρήξεις, σε νεότερους και δραστήριους ασθενείς, όταν η συντηρητική αγωγή απέτυχε ή όταν υπάρχει σημαντική λειτουργική έκπτωση.

Η επέμβαση γίνεται σήμερα αρθροσκοπικά, μέσω τριών ή τεσσάρων μικρών οπών. Ο τένοντας κινητοποιείται, καθαρίζεται η θέση πρόσφυσης και επανακαθηλώνεται στο βραχιόνιο με ειδικές άγκυρες.Αναλυτικά για την τεχνική, τους χρόνους και την αποκατάσταση στη σελίδα για την αρθροσκοπική συρραφή του στροφικού πετάλου.

Σε μαζικές, μη επιδιορθώσιμες ρήξεις η αντιμετώπιση γίνεται με πιο εξειδικευμένες τεχνικές, όπως είναι το superior capsular reconstruction, η μερική συρραφή και ο καθαρισμός, ή η τοποθέτηση balloon spacer.Σε περιπτώσεις που υπάρχει εγκατεστημένη αρθρίτιδα, η ανάστροφη ολική αρθροπλαστική ώμου αποκαθιστά τη λειτουργία αξιοποιώντας τον δελτοειδή μυ.