Κατάγματα

Η επούλωση ενός κατάγματος είναι μια φυσική διαδικασία που εξελίσσεται σε τρία στάδια. Αρχικά σχηματίζεται αιμάτωμα στο σημείο του κατάγματος. Στη συνέχεια δημιουργείται νέος οστικός ιστός (πώρος), ο οποίος ενώνει τα δύο άκρα του οστού. Τέλος, τους επόμενους μήνες ο πώρος αναδιαμορφώνεται σταδιακά σε ώριμο και ισχυρό οστό.

Για να επουλωθεί σωστά ένα κάταγμα απαιτούνται δύο βασικές προϋποθέσεις: επαρκής σταθερότητα και καλή αιμάτωση. Είτε χρησιμοποιηθεί γύψος είτε χειρουργική οστεοσύνθεση, στόχος της θεραπείας είναι να εξασφαλίσει αυτές τις δύο συνθήκες.

Η συντηρητική αντιμετώπιση με γύψο ή νάρθηκα είναι κατάλληλη όταν το κάταγμα είναι σταθερό, δεν έχει σημαντική μετατόπιση και δεν επηρεάζει την αρθρική επιφάνεια.

Πλεονεκτήματα: αποφεύγεται το χειρουργείο, η αναισθησία και ο κίνδυνος λοίμωξης.

Μειονεκτήματα: απαιτείται μεγαλύτερη περίοδος ακινητοποίησης, με αυξημένο κίνδυνο δυσκαμψίας, μυϊκής ατροφίας και βραδύτερης επανόδου στις καθημερινές δραστηριότητες.

Η χειρουργική σταθεροποίηση ενδείκνυται όταν:

Το κάταγμα είναι μετατοπισμένο και δεν μπορεί να αναταχθεί ή να διατηρηθεί σωστά με γύψο ή νάρθηκα.

Η αρθρική επιφάνεια έχει υποστεί βλάβη και απαιτείται ακριβής αποκατάσταση.

Το κάταγμα είναι ανοικτό.

Συνυπάρχει κάκωση νεύρων ή αγγείων ή σύνδρομο διαμερίσματος.

Υπάρχουν πολλαπλά κατάγματα που απαιτούν πρώιμη κινητοποίηση.

Πρόκειται για κάταγμα ισχίου σε ηλικιωμένο ασθενή, όπου η παρατεταμένη ακινησία αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο επιπλοκών.

Το σημαντικότερο πλεονέκτημα της χειρουργικής θεραπείας δεν είναι ότι το οστό επουλώνεται γρηγορότερα, αλλά ότι η σταθερή οστεοσύνθεση επιτρέπει ασφαλέστερη και πρωιμότερη κινητοποίηση, μειώνοντας τη δυσκαμψία και τις επιπλοκές της ακινησίας.

Άνω άκρο

Κατάγματα εγγύς βραχιονίου

Κάταγμα κλείδας

Κατάγματα αγκώνα

Κατάγματα αντιβραχίου

Κατάγματα καρπού

Κατάγματα δακτύλων

Κάτω άκρο

Κατάγματα ισχίου

Κατάγματα μηριαίου

Κατάγματα κνήμης

Κατάγματα ποδοκνημικής

Ζητήστε άμεσα ιατρική εκτίμηση αν εμφανίσετε:

Έντονο πόνο που επιδεινώνεται και δεν ανακουφίζεται με τα συνήθη αναλγητικά.

Μούδιασμα ή προοδευτική αδυναμία στο άκρο.

Δάχτυλα ψυχρά, ωχρά ή μελανιασμένα.

Έντονο οίδημα που δεν υποχωρεί με ανύψωση του άκρου.

Πυρετό, έκκριση υγρού ή αυξανόμενη ερυθρότητα γύρω από το τραύμα.

Τα συμπτώματα αυτά μπορεί να υποδηλώνουν σύνδρομο διαμερίσματος, διαταραχή της αιμάτωσης ή λοίμωξη και απαιτούν άμεση ιατρική αξιολόγηση.