Κορτικοστεροειδή

Οι εγχύσεις κορτικοστεροειδών χρησιμοποιούνται σε συγκεκριμένες παθήσεις όπου η φλεγμονή αποτελεί σημαντικό μέρος των συμπτωμάτων, όπως:

Παγωμένος ώμος – ιδιαίτερα στην πρώιμη, επώδυνη φάση, για μείωση του πόνου και βελτίωση της κινητικότητας.

Τενοντοελυτρίτιδα De Quervain – με υψηλά ποσοστά ανακούφισης των συμπτωμάτων.

Φλεγμονώδεις εξάρσεις αρθρίτιδας – για γρήγορο έλεγχο του πόνου και της φλεγμονής.

Ασβεστοποιός τενοντίτιδα – για τον έλεγχο της έντονης φλεγμονής και του πόνου στην οξεία φάση.

Υπακρωμιακός πόνος – σε επιλεγμένους ασθενείς, ώστε να μειωθεί ο πόνος και να διευκολυνθεί η συμμετοχή στο πρόγραμμα αποκατάστασης.

Μέσα σε τένοντα. Η ενδοτενόντια χορήγηση κορτικοστεροειδών πρέπει να αποφεύγεται, ιδιαίτερα σε τένοντες που δέχονται μεγάλα φορτία, όπως στον επιγονατιδικό ή στον Αχίλλειο τένοντα γιατι αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο ρήξης.

Επαναλαμβανόμενες εγχύσεις στην έξω πλευρά του αγκώνα. Αποδυναμώνουν τον έξω πλάγιο σύνδεσμο και μπορούν να προκαλέσουν ιατρογενή αστάθεια.

Χρόνια τενοντοπάθεια. Οι συχνές εγχύσεις κορτικοστεροειδών μπορεί να επηρεάσουν αρνητικά την ποιότητα του τένοντα και δεν αποτελούν κατάλληλη μακροχρόνια θεραπεία.Η άσκηση και η προοδευτική φόρτιση παραμένουν η βάση της αντιμετώπισης, ενώ σε επιλεγμένες παθήσεις μπορεί να εξεταστεί το PRP.

Υποψία λοίμωξης. Απόλυτη αντένδειξη.

Λίγο πριν από χειρουργείο. Η έγχυση στην περιοχή αυξάνει τον κίνδυνο λοίμωξης· απαιτείται μεσοδιάστημα, τυπικά τουλάχιστον 4 μηνών.

Δεν υπάρχει ένας απόλυτος αριθμός που να ισχύει για όλες τις παθήσεις και όλες τις αρθρώσεις. Ωστόσο, οι επαναλαμβανόμενες εγχύσεις στην ίδια περιοχή πρέπει να περιορίζονται.

Συνήθως αποφεύγονται περισσότερες από 2–3 εγχύσεις στην ίδια περιοχή μέσα σε ένα έτος.

Αν μία ή δύο εγχύσεις δεν προσφέρουν ουσιαστικό ή επαρκούς διάρκειας όφελος, χρειάζεται επανεκτίμηση της διάγνωσης και της θεραπευτικής στρατηγικής.

Οι εγχύσεις δεν πρέπει να επαναλαμβάνονται ως μεμονωμένη θεραπεία όταν η πάθηση απαιτεί παράλληλα άσκηση και πρόγραμμα αποκατάστασης.

Η έγχυση πραγματοποιείται στο ιατρείο με άσηπτη τεχνική. Σε βαθιές αρθρώσεις, όπως το ισχίο, χρησιμοποιείται απεικονιστική καθοδήγηση, ενώ σε άλλες περιοχές μπορεί να χρησιμοποιηθεί υπέρηχος για μεγαλύτερη ακρίβεια.

Το κορτικοστεροειδές συχνά συνδυάζεται με τοπικό αναισθητικό, το οποίο προσφέρει άμεση, προσωρινή ανακούφιση και μπορεί να έχει διαγνωστική αξία: η άμεση υποχώρηση του πόνου υποστηρίζει ότι η συγκεκριμένη περιοχή αποτελεί την πηγή των συμπτωμάτων.

Μετά την έγχυση μπορεί να υπάρξει προσωρινή ενόχληση για 24–48 ώρες. Η δράση του κορτικοστεροειδούς δεν είναι πάντα άμεση και η βελτίωση εμφανίζεται συνήθως σταδιακά μέσα στις επόμενες ημέρες.

Πιθανές παρενέργειες

Οι εγχύσεις κορτικοστεροειδών είναι γενικά ασφαλείς όταν χρησιμοποιούνται με τη σωστή ένδειξη και συχνότητα. Πιθανές παρενέργειες περιλαμβάνουν:

Τοπικές: παροδικός πόνος μετά την έγχυση, λέπτυνση του υποδόριου λίπους ή αλλαγή στο χρώμα του δέρματος, κυρίως σε επιφανειακές εγχύσεις. Οι επαναλαμβανόμενες εγχύσεις μπορεί να επηρεάσουν αρνητικά τένοντες και αρθρικό χόνδρο.

Συστηματικές: προσωρινή αύξηση του σακχάρου, ιδιαίτερα σημαντική σε ασθενείς με διαβήτη, παροδική ερυθρότητα του προσώπου.

Σοβαρές αλλά σπάνιες: λοίμωξη και ρήξη τένοντα, ιδιαίτερα όταν το κορτικοστεροειδές εγχέεται μέσα ή πολύ κοντά σε τένοντα.