Παθήσεις Μακράς Κεφαλής Δικεφάλου

Τενοντίτιδα. Φλεγμονή και ερεθισμός του τένοντα μέσα στην αύλακα. Συνήθως συνυπάρχει με άλλη πάθηση του ώμου και σπάνια εμφανίζεται μεμονωμένα.

Αστάθεια – υπεξάρθρημα του τένοντα. Ο τένοντας συγκρατείται στην αύλακα από ένα σύστημα συνδέσμων (biceps pulley). Όταν αυτό υποστεί βλάβη, ο τένοντας ολισθαίνει έξω από τη θέση του σε κάθε στροφή, προκαλώντας πόνο και αίσθημα αναπήδησης. Η βλάβη αυτή συνοδεύεται τυπικά απο ρήξη του υποπλατίου την οποία και προκαλεί.

Ρήξη. Η συνέχεια του τένοντα διακόπτεται πλήρως, συνήθως στην είσοδό του στην άρθρωση. Ο μυς συσπειρώνεται προς τα κάτω και δημιουργεί την χαρακτηριστική παραμόρφωση/εξόγκωμα στο μπροστινό μέρος του βραχίονα -γνωστό και ως σημείο Popeye.

Βλάβη SLAP. Αφορά την περιοχή όπου ο τένοντας της μακράς κεφαλής του δικεφάλου προσφύεται στον άνω επιχείλιο χόνδρο της ωμογλήνης.Πρόκειται για ξεχωριστή κατηγορία τραυματισμών, η οποία αναλύεται αναλυτικότερα στην ενότητα για τις βλάβες SLAP.

Πόνος στο πρόσθιο τμήμα του ώμου

Αντανάκλαση προς τα κάτω, κατά μήκος του δικεφάλου

Επιδείνωση με κάμψη του αγκώνα υπό αντίσταση και με υπτιασμό του αντιβραχίου

Νυχτερινή ενόχληση

Στην αστάθεια, ψηλαφητός κριγμός (κλικ) κατά τη στροφή

Στη ρήξη: ξαφνικός πόνος με αίσθημα «σχισήματος», εκχύμωση και ορατή παραμόρφωση του μυός

Χαρακτηριστικό της πλήρους ρήξης είναι ότι ο πόνος συχνά υποχωρεί σημαντικά αμέσως μετά, ακριβώς επειδή ο φλεγμαίνων τένοντας έπαψε να τρίβεται.

Η μακρά κεφαλή σπάνια πάσχει μεμονωμένα.Στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων συνυπάρχει με ρήξη στροφικού πετάλουή με σύνδρομο υπακρωμιακής προστριβής.

Άλλοι παράγοντες που αυξάνουν τον κίνδυνο: επαναλαμβανόμενες κινήσεις πάνω από το κεφάλι (overhead), αθλήματα ρίψης, άρση βαρών, ηλικία άνω των 50, και ανατομικά ρηχή δικεφαλική αύλακα.

Η ψηλάφηση της δικεφαλικής αύλακας αναπαράγει χαρακτηριστικά τον πόνο, ενώ οι ειδικές δοκιμασίες υπό αντίσταση επιβεβαιώνουν τη συμμετοχή της μακράς κεφαλής του δικεφάλου. Στην περίπτωση πλήρους ρήξης, η παραμόρφωση του μυός (σημείο Popeye) είναι χαρακτηριστική, και ενδεικτική της διάγνωσης από την κλινική εξέταση και μόνο.

Το υπερηχογράφημα μπορεί να απεικονίσει τον τένοντα δυναμικά και να αναδείξει την αστάθεια. Η μαγνητική τομογραφία επιτρέπει την αξιολόγηση όχι μόνο της μακράς κεφαλής του δικεφάλου, αλλά και των υπόλοιπων δομών του ώμου, όπως του στροφικού πετάλου και του επιχείλιου χόνδρου. Είναι ιδιαίτερα χρήσιμη, καθώς οι βλάβες του τένοντα συχνά συνυπάρχουν με άλλες παθήσεις της άρθρωσης.

Σε τενοντίτιδα χωρίς άλλη σοβαρή βλάβη η συντηρητική αγωγή περιλαμβάνει: ανάπαυση και αποφυγή επιβαρυντικών κινήσεων, αντιφλεγμονώδη, φυσικοθεραπεία, και στοχευμένηέγχυση κορτιζόνης.

Στην πλήρη ρήξη σε ασθενή μεγαλύτερης ηλικίας με χαμηλές απαιτήσεις, η συντηρητική αντιμετώπιση είναι απολύτως αποδεκτή. Η απώλεια δύναμης στην κάμψη του αγκώνα και στον υπτιασμό είναι μικρή και το μόνο ζήτημα που παραμένει συνήθως είναι το αισθητικό.

Ενδείκνυται σε επίμονη τενοντίτιδα ανθεκτική στη συντηρητική αγωγή, σε αστάθεια του τένοντα, και σε ρήξη σε νεότερους ή χειρωνακτικά εργαζόμενους ασθενείς.

Δύο τεχνικές, αναλυτικά στη σελίδα για την τενόδεση ή τενοτομή του δικεφάλου:

Τενοτομή. Απλή διατομή του τένοντα. Γρήγορη, χωρίς περιορισμούς μετεγχειρητικά, αλλά αφήνει την παραμόρφωση Popeye. Προτιμάται σε μεγαλύτερους ασθενείς.

Τενόδεση. Ο τένοντας τέμνεται και επανακαθηλώνεται χαμηλότερα στο βραχιόνιο. Διατηρεί το περίγραμμα του μυός και τη δύναμη. Προτιμάται σε νεότερους και δραστήριους ασθενείς.

Μετά από τενοτομή, η κινητοποίηση είναι άμεση και η επάνοδος γρήγορη. Μετά από τενόδεση χρειάζεται να αποφευχθεί η ενεργητική κάμψη του αγκώνα με φορτίο για έξι εβδομάδες για να προστατευθεί η συρραφή. Η ενδυνάμωση θα ξεκινήσει από τον δεύτερο μήνα και αναμένεται η επιστροφή σε πλήρη δραστηριότητα στους τρεις με τέσσερις μήνες. Όταν η επέμβαση συνδυάζεται με συρραφή στροφικού πετάλου, ακολουθείται το πρωτόκολλο της ρήξης.