Βλάβες SLAP

Ο επιχείλιος χόνδρος είναι ένας ινοχόνδρινος δακτύλιος που περιβάλλει την ωμογλήνη και τη βαθαίνει, αυξάνοντας την επιφάνεια επαφής με την κεφαλή του βραχιονίου. Λειτουργεί σαν λάστιχο στεγανοποίησης που κρατά την κεφαλή στη θέση της.

Στο ανώτερο τμήμα του, ο επιχείλιος ενώνεται με τον τένοντα του δικεφάλου. Η περιοχή αυτή δέχεται μεγάλες ελκτικές δυνάμεις κατά τη φάση επιτάχυνσης και επιβράδυνσης της ρίψης. Όταν η φόρτιση υπερβεί την αντοχή της, ο επιχείλιος μπορεί να τραυματιστεί και να αποκολληθεί από την ωμογλήνη.

Η ταξινόμηση κατά Snyder διακρίνει τέσσερις βασικούς τύπους:

Τύπος I – εκφύλιση χωρίς αποκόλληση. Συχνό εύρημα σε ασθενείς άνω των 40, συνήθως ασυμπτωματικό.

Τύπος II – αποκόλληση του επιχείλιου μαζί με την πρόσφυση του δικεφάλου. Ο συχνότερος συμπτωματικός τύπος.

Τύπος III – ρήξη τύπου «bucket handle» με ακέραιη την πρόσφυση του δικεφάλου.

Τύπος IV – ρήξη που επεκτείνεται και μέσα στον τένοντα του δικεφάλου.

Βαθύς, διάχυτος πόνος μέσα στην άρθρωση, που ο ασθενής δυσκολεύεται να εντοπίσει

Επιδείνωση σε κινήσεις πάνω από το κεφάλι, σε ρίψεις και σε άρση βαρών

Κλικ, αίσθημα μπλοκαρίσματος ή μαγκώματος του ώμου κατά την κίνηση

Μείωση της ταχύτητας και της ακρίβειας στις ρίψεις, συχνά πριν ακόμη εμφανιστεί πόνος.

Αίσθημα αστάθειας χωρίς πραγματικό εξάρθρημα

Αδυναμία στην κάμψη του αγκώνα

Οξεία κάκωση. Πτώση με τεντωμένο χέρι, απότομη έλξη κατά την ανύψωση βάρους ήεξάρθρημα ώμου.

Χρόνια καταπόνηση. Ο συχνότερος μηχανισμός σε αθλητές ρίψεων ή σε όσους πραγματοποιούν επαναλαμβανόμενες κινήσεις πάνω από το ύψος του ώμου. Η συνεχής φόρτιση της άνω πρόσφυσης του επιχείλιου χόνδρου μπορεί να οδηγήσει σταδιακά σε ρήξη SLAP..Ο μηχανισμός αυτός συνδέεται στενά με τον ώμο κολυμβητή και τις υπόλοιπες κακώσεις υπέρχρησης.

Εκφύλιση. Μετά την ηλικία των 40 ετών, ο άνω επιχείλιος χόνδρος εμφανίζει συχνά φυσιολογικές εκφυλιστικές αλλοιώσεις. Για τον λόγο αυτό, μια βλάβη τύπου SLAP που αναδεικνύεται στη μαγνητική τομογραφία δεν σημαίνει απαραίτητα ότι αποτελεί την αιτία των συμπτωμάτων και πρέπει πάντοτε να αξιολογείται σε συνδυασμό με την κλινική εικόνα του ασθενούς.

Η διάγνωση των βλαβών SLAP αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις στην παθολογία του ώμου. Καμία κλινική δοκιμασία δεν είναι από μόνη της αρκετά αξιόπιστη, γι’ αυτό η διάγνωση βασίζεται στη συνεκτίμηση του ιστορικού, της κλινικής εξέτασης και των απεικονιστικών ευρημάτων.

Η μαγνητική τομογραφία με ενδαρθρικό σκιαγραφικό (αρθρογράφημα) είναι η εξέταση εκλογής, καθώς το σκιαγραφικό εισχωρεί στη ρήξη και την αναδεικνύει.

Ωστόσο, είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι κανένα απεικονιστικό εύρημα δεν αρκεί από μόνο του για να τεκμηριώσει τη διάγνωση. Η απόφαση για τη θεραπεία βασίζεται στη συμφωνία του ιστορικού, της κλινικής εξέτασης και των απεικονιστικών ευρημάτων. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η οριστική επιβεβαίωση της βλάβης γίνεται κατά τη διάρκεια της αρθροσκόπησης.

Είναι η πρώτη επιλογή στη μεγάλη πλειονότητα των περιπτώσεων και έχει καλά αποτελέσματα.

Περιλαμβάνει σχετική ανάπαυση από την επιβαρυντική δραστηριότητα καθώς καιστοχευμένο πρόγραμμα φυσικοθεραπείας με έμφαση στην ενδυνάμωση του στροφικού πετάλου, στη σταθεροποίηση της ωμοπλάτης, και στην διάταση του οπίσθιου θυλάκου, ο οποίος σχεδόν πάντα είναι δύσκαμπτος στους αθλητές ρίψεων. Απαιτούνται τρεις έως έξι μήνες συνέπειας.

Στους αθλητές είναι αναγκαία και η διόρθωση της τεχνικής της ρίψης.

Επιφυλάσσεται για επίμονα συμπτώματα μετά από επαρκή συντηρητική αγωγή, ή για νέους αθλητές με σαφή οξεία βλάβη.

Καθαρισμός. Στον τύπο I και σε εκφυλιστικές βλάβες, αφαιρείται το φθαρμένο τμήμα.

Συρραφή SLAP. Ο επιχείλιος επανακαθηλώνεται με άγκυρες. Ενδείκνυται σε νέους ασθενείς με τύπο II.

Τενόδεση δικεφάλου. Σε ασθενείς ηλικίας άνω των 35-40 ετών με συμπτωματική βλάβη SLAP, η τενόδεση αποτελεί συχνά την προτιμώμενη χειρουργική επιλογή. Σε σύγκριση με τη συρραφή, έχει συσχετιστεί με υψηλά ποσοστά ικανοποίησης, μικρότερη πιθανότητα μετεγχειρητικής δυσκαμψίας και επανεπέμβασης, καθώς και ταχύτερη επιστροφή στις καθημερινές και αθλητικές δραστηριότητες.

Μετά από συρραφή της βλάβης SLAP, ο ώμος προστατεύεται αρχικά με ανάρτηση και ακολουθεί σταδιακό πρόγραμμα αποκατάστασης με προοδευτική κινητοποίηση και ενδυνάμωση. Η επιστροφή σε αθλήματα ρίψεων επιτρέπεται συνήθως μετά από 6 μήνες. Μετά από τενόδεση του δικεφάλου ή απλό αρθροσκοπικό καθαρισμό, η αποκατάσταση είναι συνήθως ταχύτερη, επιτρέποντας νωρίτερη επιστροφή στις καθημερινές και αθλητικές δραστηριότητες.