Συρραφή Μηνίσκου

Ο μηνίσκος λειτουργεί σαν «αμορτισέρ» και κατανεμητής των φορτίων του γόνατος. Αυξάνει την επιφάνεια επαφής μεταξύ μηρού και κνήμης, ώστε το βάρος του σώματος να κατανέμεται σε μεγαλύτερη περιοχή και να μειώνεται η πίεση που δέχεται ο αρθρικός χόνδρος. Παράλληλα, συμβάλλει στη σταθερότητα και την ομαλή λειτουργία της άρθρωσης.

Όσο μεγαλύτερο τμήμα του μηνίσκου αφαιρείται, τόσο μικρότερη γίνεται η επιφάνεια που κατανέμει τα φορτία και τόσο περισσότερο επιβαρύνεται ο χόνδρος, αυξάνοντας μακροπρόθεσμα τον κίνδυνο αρθρίτιδας

.

Γι’ αυτό, όταν μια ρήξη μπορεί να επουλωθεί, προτιμάται η συρραφή και η διατήρηση του μηνίσκου, ακόμη και αν απαιτεί πιο προσεκτική και μεγαλύτερης διάρκειας αποκατάσταση.

Κάθετες επιμήκεις ρήξεις, ιδιαίτερα όταν βρίσκονται στην περιφέρεια του μηνίσκου, όπου η αιμάτωση είναι καλύτερη.

Ρήξεις τύπου «λαβής κάδου» (bucket-handle), εφόσον το αποσπασμένο τμήμα μπορεί να επανέλθει στη φυσιολογική του θέση και να σταθεροποιηθεί.

Ρήξεις της ρίζας του μηνίσκου (meniscal root tears), επειδή επηρεάζουν σημαντικά τη λειτουργία του μηνίσκου και αυξάνουν τα φορτία στον αρθρικό χόνδρο.

Μεγάλες ακτινωτές ρήξεις, ιδιαίτερα όταν διακόπτουν μεγάλο μέρος του πλάτους του μηνίσκου και επηρεάζουν τη φυσιολογική κατανομή των φορτίων.

Μηνισκοθυλακικές ρήξεις (ramp lesions), όταν είναι ασταθείς, συνήθως σε συνδυασμό με ρήξη του προσθίου χιαστού.

Ρήξεις μηνίσκου που συνυπάρχουν με ανακατασκευή του προσθίου χιαστού, καθώς οι συνθήκες επούλωσης της συρραφής είναι ιδιαίτερα ευνοϊκές.

Επιλεγμένες σύνθετες ή οριζόντιες ρήξεις, όταν υπάρχει καλή ποιότητα μηνίσκου και δυνατότητα σταθερής συρραφής.

Δυσμενή κριτήρια: εκφυλιστική ρήξη, κακή ποιότητα ιστού, ρηξη σε περιοχή με περιορισμένη αιμάτωση, σύνθετη ρήξη που δεν ανατάσσεται και δεν σταθεροποιείται επαρκώς, χρόνια βλάβη.Εκεί ενδείκνυται μερική μηνισκεκτομή.

Η τεχνική συρραφής επιλέγεται ανάλογα με τη θέση και τον τύπο της ρήξης.

All-inside. Η συρραφή πραγματοποιείται εξ ολοκλήρου αρθροσκοπικά, με ειδικές συσκευές που καθηλώνουν τον μηνίσκο χωρίς πρόσθετη τομή. Χρησιμοποιείται ευρέως, ιδιαίτερα για ρήξεις του οπίσθιου και μέσου τμήματος.

Inside-out. Τα ράμματα περνούν από το εσωτερικό της άρθρωσης προς τα έξω και δένονται μέσω μιας μικρής επιπρόσθετης τομής. Παραμένει τεχνική αναφοράς, προσφέροντας μεγάλη ευελιξία και ακριβή τοποθέτηση των ραμμάτων.

Outside-in. Τα ράμματα περνούν από έξω προς το εσωτερικό της άρθρωσης και χρησιμοποιούνται κυρίως για ρήξεις του πρόσθιου τμήματος του μηνίσκου.

Όπου χρειάζεται, η περιοχή της ρήξης νεαροποιείται με ειδικά εργαλεία, ώστε να δημιουργηθούν καλύτερες βιολογικές συνθήκες για την επούλωση.

Ραχιαία ή γενική αναισθησία. Διάρκεια 45 έως 90 λεπτά. Νοσηλεία μίας ημέρας.

Η αποκατάσταση προσαρμόζεται στον τύπο της ρήξης και της συρραφής. Σε απλές κάθετες ρήξεις μπορεί να επιτραπεί πρώιμη φόρτιση και ελεγχόμενη κινητοποίηση, ενώ σε πιο σύνθετες, ακτινωτές ή ρήξεις της ρίζας απαιτείται μεγαλύτερη προστασία τις πρώτες 4–6 εβδομάδες.

Η κίνηση και η ενδυνάμωση αυξάνονται σταδιακά, ενώ η επιστροφή σε αθλητικές δραστηριότητες γίνεται συνήθως στους 4–6 μήνες, όταν έχουν αποκατασταθεί η κίνηση, η δύναμη και ο έλεγχος του γόνατος.

Η συρραφή μηνίσκου έχει υψηλά ποσοστά επιτυχίας, ιδιαίτερα όταν η ρήξη έχει ευνοϊκά χαρακτηριστικά και μπορεί να αποκατασταθεί σταθερά.

Σε σχέση με τη μερική μηνισκεκτομή απαιτεί μεγαλύτερη και πιο προσεκτική αποκατάσταση, αλλά διατηρεί τον μηνίσκο και μειώνει τον μακροχρόνιο κίνδυνο φθοράς της άρθρωσης.

Η συχνότερη επιπλοκή είναι η αποτυχία επούλωσης ή επαναρρήξη του μηνίσκου, που μπορεί να απαιτήσει νέα επέμβαση. Άλλες πιθανές επιπλοκές είναι η δυσκαμψία και, σπανιότερα, κάκωση νεύρου, λοίμωξη ή θρόμβωση.