Τενοντοελυτρίτιδα De Quervain

Στην κερκιδική πλευρά του καρπού, στη βάση του αντίχειρα, βρίσκεται το πρώτο ραχιαίο διαμέρισμα, μέσα από το οποίο διέρχονται ο απαγωγός μακρός και ο βραχύς εκτείνων του αντίχειρα.

Η επαναλαμβανόμενη χρήση του αντίχειρα και του καρπού, ιδιαίτερα σε συλληπτικές κινήσεις σε συνδυασμό με ωλένια απόκλιση του καρπού, προκαλεί πάχυνση του ελύτρου που περιβάλλει τους τένοντες. Έτσι μειώνεται ο διαθέσιμος χώρος και η ολίσθησή τους γίνεται επώδυνη.

Η πάθηση εμφανίζεται συχνά μετά τον τοκετό, καθώς η συχνή ανύψωση και μεταφορά του βρέφους, σε συνδυασμό με τις ορμονικές μεταβολές της λοχείας, αυξάνουν την καταπόνηση της περιοχής.

Πόνος στην πλευρά του αντίχειρα, στη ραχιαία επιφάνεια του καρπού

Αντανάκλαση προς τον αντίχειρα και προς το αντιβράχιο

Έντονη επιδείνωση στην ωλένια απόκλιση – όταν στρίβετε τον καρπό προς το μικρό δάχτυλο

Πόνος στη λαβή, στο στύψιμο, στο άνοιγμα βάζου

Πιθανό τοπικό οίδημα

Ενίοτε αίσθημα κριγμού κατά την κίνηση του αντίχειρα

Περίοδος μετά τον τοκετό και θηλασμός

Γυναικείο φύλο, ηλικία 30-50 ετών

Επαναλαμβανόμενη χρήση αντίχειρα – κινητό, πληκτρολόγιο, χειροτεχνία

Ρευματοειδής αρθρίτιδα

Προηγούμενο κάταγμα κερκίδας

Η διάγνωση είναι κλινική. Η ευαισθησία εντοπίζεται στο πρώτο ραχιαίο διαμέρισμα του καρπού και η δοκιμασία Finkelstein, κατά την οποία ο αντίχειρας τοποθετείται μέσα στη γροθιά και ο καρπός αποκλίνει προς την ωλένια πλευρά, αναπαράγει τον χαρακτηριστικό πόνο.

Χρειάζεται διαφορική διάγνωση από την αρθρίτιδα της βάσης του αντίχειρα, όπου ο πόνος εντοπίζεται χαμηλότερα, στη βάση του πρώτου μετακαρπίου, και συχνά συνοδεύεται από κριγμό κατά την κίνηση, καθώς και από το γάγγλιο καρπού.

Απεικόνιση συνήθως δεν απαιτείται.

Η πλειονότητα των ασθενών βελτιώνεται με συντηρητική θεραπεία, χωρίς να χρειαστεί χειρουργείο.

Νάρθηκας αντίχειρα-καρπού που ακινητοποιεί τον αντίχειρα και τον καρπό σε λειτουργική θέση. Αποτελεί τη βασική θεραπεία και συνιστάται η χρήση του για 3-4 εβδομάδες.

Τροποποίηση των δραστηριοτήτων. Αποφυγή κινήσεων που επιβαρύνουν τον αντίχειρα και τον καρπό. Στις γυναίκες μετά τον τοκετό, η αλλαγή του τρόπου ανύψωσης και μεταφοράς του βρέφους μπορεί να μειώσει σημαντικά τα συμπτώματα.

Αντιφλεγμονώδη φάρμακα και εφαρμογή πάγου για την ανακούφιση του πόνου.

Έγχυση κορτικοστεροειδών στο έλυτρο των τενόντων. Πρόκειται για ιδιαίτερα αποτελεσματική θεραπεία, με πολύ υψηλά ποσοστά επιτυχίας, ειδικά όταν συνδυάζεται με τη χρήση νάρθηκα.

Στις γυναίκες μετά τον τοκετό, τα συμπτώματα συχνά υποχωρούν σταδιακά τους επόμενους μήνες, καθώς μειώνεται η καταπόνηση του καρπού και υποχωρούν οι ορμονικές μεταβολές.

Η χειρουργική αντιμετώπιση ενδείκνυται όταν τα συμπτώματα επιμένουν παρά τη σωστή συντηρητική θεραπεία, συνήθως μετά από αποτυχία μίας ή δύο εγχύσεων κορτικοστεροειδών.

Η χειρουργική αντιμετώπιση της De Quervain πραγματοποιείται με διάνοιξη του πρώτου ραχιαίου διαμερίσματος, ώστε να απελευθερωθούν οι τένοντες και να αποκατασταθεί η ομαλή ολίσθησή τους. Η επέμβαση έχει πολύ υψηλά ποσοστά επιτυχίας, ενώ ιδιαίτερη προσοχή απαιτείται στην αναγνώριση τυχόν επιπλέον διαφραγμάτων μέσα στο διαμέρισμα και στην προστασία των επιπολής κλάδων του κερκιδικού νεύρου.

Νάρθηκας για λίγες ημέρες, άμεση κινητοποίηση του αντίχειρα, αφαίρεση ραμμάτων στις δύο εβδομάδες, επάνοδος σε πλήρη λειτουργία μετά από 3 εβδομάδες.