Ρήξη Επιγονατιδικού Τένοντα

Ο μηχανισμός είναι βίαιη σύσπαση του τετρακεφάλου με το γόνατο σε κάμψη – τυπικά κατά την απογείωση ή πιο συχνά κατά την προσγείωση μετά από άλμα.

Ο υγιής τένοντας είναι εξαιρετικά ανθεκτικός και σπάνια ρήγνυται. Στη μεγάλη πλειονότητα προϋπάρχει εκφυλιστική βλάβη:

Χρόνια τενοντοπάθεια επιγονατιδικού – ο σημαντικότερος προδιαθεσικός παράγοντας

Προηγούμενες εγχύσεις κορτικοστεροειδών μέσα στον τένοντα – ο λόγος για τον οποίο η πρακτική αυτή αντενδείκνυται

Προηγούμενη λήψη μοσχεύματος από τον τένοντα

Συστηματικές παθήσεις: διαβήτης, νεφρική ανεπάρκεια, ρευματοειδής

Αναβολικές ουσίες, φθοροκινολόνες

Αίσθημα «σχισίματος» και οξύς πόνος κάτω από την επιγονατίδα

Αδυναμία έκτασης και αδυναμία στήριξης

Ψηλαφητό κενό κάτω από την επιγονατίδα

Η επιγονατίδα βρίσκεται ψηλότερα από το φυσιολογικό – ορατή ασυμμετρία σε σύγκριση με το άλλο γόνατο

Ταχεία διόγκωση και εκχύμωση

Αδυναμία ανύψωσης του τεντωμένου σκέλους

Η κλινική εξέταση είναι συνήθως διαγνωστική: ψηλαφητό κενό κάτω από την επιγονατίδα, ψηλή θέση της επιγονατίδας (patella alta) και αδυναμία ενεργητικής έκτασης του γόνατος.

Η ακτινογραφία σε πλάγια προβολή επιβεβαιώνει την υψηλή θέση της επιγονατίδας, εύρημα με υψηλή διαγνωστική αξία, και αποκλείει κάταγμα ή αποσπαστική κάκωση του κνημιαίου κυρτώματος.

Το υπερηχογράφημα αποτελεί ταχεία και αξιόπιστη εξέταση για την επιβεβαίωση της ρήξης. Η μαγνητική τομογραφία χρησιμοποιείται όταν υπάρχει διαγνωστική αμφιβολία ή για τον ακριβή καθορισμό της θέσης και της έκτασης της ρήξης.

Η χειρουργική αποκατάσταση επιγονατιδικού ενδείκνυται σε κάθε πλήρη ρήξη. Ο τένοντας επανακαθηλώνεται στην επιγονατίδα με διοστικά ράμματα ή άγκυρες, και τοποθετείται νάρθηκας προστατευτικά που αποφορτίζει τη συρραφή.

Η συντηρητική αντιμετώπιση περιορίζεται σε μερικές ρήξεις με διατηρημένη ενεργητική έκταση.

Ο χρόνος είναι καθοριστικός. Η έγκαιρη χειρουργική αποκατάσταση, ιδανικά μέσα στις πρώτες 2-3 εβδομάδες, επιτρέπει την άμεση επανακαθήλωση του τένοντα. Η μεγαλύτερη καθυστέρηση οδηγεί σε σύσπαση του τετρακεφάλου και ανοδική μετατόπιση της επιγονατίδας, με αποτέλεσμα να απαιτούνται πιο σύνθετες τεχνικές αποκατάστασης ή μοσχεύματα.

Νάρθηκας σε έκταση για τις πρώτες δύο εβδομάδες με προστατευμένη φόρτιση, προοδευτική αύξηση της κάμψης έως την έκτη εβδομάδα, πλήρες εύρος κίνησης έως τη δωδέκατη εβδομάδα και σταδιακή ενδυνάμωση.

Η αποκατάσταση είναι συνήθως πιο απαιτητική από εκείνη της ρήξης του τένοντα του τετρακεφάλου, καθώς αφορά συχνότερα νεότερους και πιο δραστήριους ασθενείς με υψηλότερες λειτουργικές απαιτήσεις.