Θυλακίτιδα Ωλεκράνου

Η σημαντικότερη διάκριση είναι μεταξύ μη σηπτικής και σηπτικής θυλακίτιδας, καθώς η θεραπευτική αντιμετώπιση διαφέρει σημαντικά.

Μη σηπτική θυλακίτιδα. Είναι η συχνότερη μορφή και οφείλεται συνήθως σε επαναλαμβανόμενη πίεση ή τριβή του αγκώνα, σε άμεση κάκωση ή σε υποκείμενες παθήσεις, όπως η ουρική αρθρίτιδα και η ρευματοειδής αρθρίτιδα. Το πρήξιμο είναι συνήθως ανώδυνο ή προκαλεί ήπια ενόχληση, ενώ το δέρμα διατηρεί φυσιολογικό χρώμα και θερμοκρασία.

Σηπτική θυλακίτιδα. Πρόκειται για λοίμωξη του ορογόνου θυλάκου, η οποία εμφανίζεται συνήθως μετά από μικροτραυματισμό ή εκδορά του δέρματος. Το πρήξιμο είναι επώδυνο και συνοδεύεται από ερυθρότητα, αυξημένη θερμοκρασία του δέρματος και, σε ορισμένες περιπτώσεις, πυρετό. Απαιτεί άμεση ιατρική αξιολόγηση και θεραπεία με αντιβιοτικά, ενώ όταν υπάρχει σημαντική συλλογή υγρού ή πύου μπορεί να χρειαστεί παρακέντηση ή χειρουργική παροχέτευση.

Πότε πρέπει να δείτε ιατρό άμεσα: αν το πρήξιμο συνοδεύεται από ερυθρότητα, θερμότητα, έντονο πόνο ή πυρετό. Αυτά υποδηλώνουν λοίμωξη.

Μαλακό, ευκίνητο πρήξιμο στην άκρη του αγκώνα, μεγέθους από καρύδι έως αυγό

Στη μη σηπτική μορφή, συχνά ελάχιστος ή καθόλου πόνος

Πόνος όταν στηρίζετε τον αγκώνα σε επιφάνεια

Η κάμψη του αγκώνα μπορεί να τεντώνει το δέρμα και να ενοχλεί

Το εύρος κίνησης του αγκώνα διατηρείται – ο θύλακος βρίσκεται εκτός άρθρωσης

Στη σηπτική μορφή: ερυθρότητα, θερμότητα, έντονη ευαισθησία, ενδεχομένως πυρετός

Επαναλαμβανόμενη πίεση. Παρατεταμένη στήριξη σε γραφείο ή σκληρή επιφάνεια – γνωστό ως «αγκώνας του φοιτητή»

Απευθείας κάκωση. Πτώση ή χτύπημα στην κορυφή του αγκώνα

Λοίμωξη. Μέσω εκδοράς ή τρύπας στο δέρμα

Ουρική αρθρίτιδα. Εναπόθεση κρυστάλλων ουρικού οξέος

Ρευματοειδής αρθρίτιδα και άλλες φλεγμονώδεις αρθροπάθειες

Η κλινική εξέταση είναι συνήθως αρκετή.Το εντοπισμένο, εξωαρθρικό πρήξιμο με διατηρημένο εύρος κίνησης είναι χαρακτηριστικό και ξεχωρίζει την πάθηση από την αρθρίτιδα αγκώνα, όπου η κίνηση περιορίζεται.

Η παρακέντηση του θυλάκου είναι διαγνωστική όταν υπάρχει υποψία λοίμωξης ή κρυσταλλοπάθειας. Το υγρό αποστέλλεται για καλλιέργεια, κυτταρολογική και αναζήτηση κρυστάλλων. Στην υποψία λοίμωξης σημαντικές είναι και οι εξετάσεις αίματος.

Η ακτινογραφία ζητείται μετά από τραυματισμό, για αποκλεισμό κατάγματος ή οστεοφύτου.

Στη μεγάλη πλειονότητα, συντηρητική:

Αποφυγή στήριξης του αγκώνα, χρήση προστατευτικού επιθέματος

Ελαστική περίδεση για συμπίεση

Πάγος και αντιφλεγμονώδη

Παρακέντηση όταν το πρήξιμο είναι μεγάλο και ενοχλητικό – με πιθανότητα επανασυλλογής υγρού

Έγχυση κορτικοστεροειδών σε επίμονες περιπτώσεις, με προσοχή λόγω κινδύνου ατροφίας δέρματος και λοίμωξης

Αντιμετώπιση της υποκείμενης νόσου σε ουρική ή ρευματοειδή αρθρίτιδα

Παρακέντηση με καλλιέργεια, άμεση έναρξη αντιβίωσης και, όταν υπάρχει πύον ή αποτυχία της συντηρητικής αγωγής, χειρουργική παροχέτευση.

Η χειρουργική αφαίρεση του ορογόνου θυλάκου (θυλακεκτομή) εξετάζεται σε ασθενείς με χρόνια ή υποτροπιάζουσα θυλακίτιδα που δεν ανταποκρίνεται στη συντηρητική θεραπεία, σε επίμονη ή υποτροπιάζουσα σηπτική θυλακίτιδα, καθώς και όταν υπάρχει οστεόφυτο του ωλεκράνου που προκαλεί συνεχή μηχανικό ερεθισμό και επαναλαμβανόμενες υποτροπές.

Η επέμβαση πραγματοποιείται με ιδιαίτερη προσοχή, καθώς το δέρμα στην περιοχή του ωλεκράνου είναι λεπτό και η επούλωση μπορεί να είναι πιο αργή ή να παρουσιάσει επιπλοκές. Για τον λόγο αυτό, η σωστή μετεγχειρητική φροντίδα είναι ιδιαίτερα σημαντική

Στη συντηρητική αντιμετώπιση, το πρήξιμο υποχωρεί σε δύο έως έξι εβδομάδες. Μετά από χειρουργική αφαίρεση του θυλάκου, ο αγκώνας προστατεύεται με ελαστική περίδεση για περίπου δύο εβδομάδες, μέχρι να επουλωθεί το τραύμα. Στη συνέχεια, η κινητοποίηση είναι ελεύθερη και η επιστροφή στις περισσότερες καθημερινές δραστηριότητες γίνεται σχετικά γρήγορα.