Ρήξη Αχιλλείου Τένοντα

Η ρήξη του Αχιλλείου προκαλείται συνήθως από μια αιφνίδια έκκεντρη φόρτιση του τένοντα, όπως κατά την απογείωση για άλμα, μια απότομη επιτάχυνση ή μια ξαφνική ραχιαία κάμψη του ποδιού.

Στις περισσότερες περιπτώσεις, η ρήξη εντοπίζεται 2-6 εκατοστά πάνω από την πρόσφυσή του στην πτέρνα, σε μια περιοχή με σχετικά μειωμένη αιμάτωση.

Συχνά προϋπάρχει εκφύλιση του τένοντα, ακόμη και όταν δεν υπήρχαν προηγούμενα συμπτώματα.

Παράγοντες κινδύνου: λήψη αντιβιοτικών της κατηγορίας των φθοριοκινολονών, τοπικές εγχύσεις κορτικοστεροειδών, σακχαρώδης διαβήτης, παχυσαρκία και απότομη επανέναρξη αθλητικής δραστηριότητας χωρίς επαρκή προετοιμασία.

Αίσθημα δυνατού χτυπήματος ή κλωτσιάς στο πίσω μέρος της γάμπας – πολλοί ασθενείς γυρίζουν να δουν τι τους χτύπησε.

Ενίοτε ακούγεται ή γίνεται αισθητό ένα χαρακτηριστικό «κρακ».

Ξαφνικός έντονος πόνος, που συχνά υποχωρεί μέσα στα πρώτα λεπτά.

Αδυναμία να σταθείτε στις μύτες με το πάσχον πόδι.

Ψηλαφητό κενό στην πορεία του τένοντα.

Οίδημα και εκχύμωση γύρω από τον Αχίλλειο τένοντα και την πτέρνα.

Χωλότητα και αδυναμία ώθησης του ποδιού κατά τη βάδιση.

Πότε πρέπει να εξεταστείτε; Άμεσα. Η έγκαιρη διάγνωση είναι σημαντική, γιατί η καθυστέρηση δυσκολεύει τη θεραπεία.

Η διάγνωση είναι κυρίως κλινική. Η δοκιμασία Thompson (συμπίεσης της γαστροκνημίας) αποτελεί το πιο αξιόπιστο κλινικό σημείο: όταν ο τένοντας είναι ακέραιος, η συμπίεση της γάμπας προκαλεί πελματιαία κάμψη του ποδιού· σε πλήρη ρήξη δεν παρατηρείται κίνηση.

Η ρήξη του Αχιλλείου μπορεί να διαφύγει στην πρώτη εξέταση, επειδή οι υπόλοιποι καμπτήρες του ποδιού επιτρέπουν κάποια πελματιαία κάμψη, δημιουργώντας την εντύπωση ότι ο τένοντας λειτουργεί.

Το υπερηχογράφημα επιβεβαιώνει γρήγορα τη διάγνωση. Η μαγνητική τομογραφία χρησιμοποιείται κυρίως όταν υπάρχει αμφιβολία ή για τον προεγχειρητικό σχεδιασμό, καθώς εκτιμά το επίπεδο της ρήξης, την απόσταση μεταξύ των άκρων του τένοντα και την ποιότητά του.

Η σύγχρονη συντηρητική αντιμετώπιση βασίζεται σε λειτουργικά πρωτόκολλα αποκατάστασης, με νάρθηκα βάδισης, ανυψωτικά πτέρνας και πρώιμη ελεγχόμενη κινητοποίηση. Όταν εφαρμόζεται σωστά, προσφέρει λειτουργικά αποτελέσματα συγκρίσιμα με τη χειρουργική αντιμετώπιση, με μικρότερο κίνδυνο επιπλοκών από το τραύμα.

Μειονεκτήματα αποτελούν ο ελαφρώς αυξημένος κίνδυνος επαναρήξης και η πιθανή επιμήκυνση του τένοντα, που μπορεί να οδηγήσει σε μικρή μείωση της δύναμης.

Ενδείκνυται κυρίως σε ασθενείς με χαμηλότερες λειτουργικές απαιτήσεις ή αυξημένο χειρουργικό κίνδυνο, εφόσον τα άκρα του τένοντα προσεγγίζουν σε πελματιαία κάμψη, κάτι που επιβεβαιώνεται με υπερηχογράφημα.

Η χειρουργική αντιμετώπιση προτιμάται συνήθως σε νεότερους και αθλητικά δραστήριους ασθενείς, σε επαναρήξη, σε καθυστερημένη διάγνωση ή όταν τα άκρα του τένοντα δεν μπορούν να προσεγγίσουν ικανοποιητικά.

Η συρραφή μπορεί να γίνει ανοικτά ή με ελάχιστα επεμβατικές διαδερμικές τεχνικές, οι οποίες μειώνουν τον κίνδυνο επιπλοκών του τραύματος.

Σε σύγκριση με τη συντηρητική αντιμετώπιση, η χειρουργική θεραπεία έχει μικρότερο κίνδυνο επαναρήξης και μειώνει την πιθανότητα επιμήκυνσης του τένοντα, συμβάλλοντας σε καλύτερη αποκατάσταση της δύναμης, ιδιαίτερα σε ασθενείς με υψηλές λειτουργικές απαιτήσεις.