Οστεοσύνθεση Καταγμάτων

Η σωστή οστεοσύνθεση βασίζεται σε τέσσερις βασικές αρχές:

Ανάταξη του κατάγματος: αποκατάσταση της σωστής θέσης, του μήκους και του άξονα του οστού και, όταν το κάταγμα αφορά άρθρωση, ακριβής αποκατάσταση της αρθρικής επιφάνειας.

Σταθερή συγκράτηση: τα οστικά τμήματα σταθεροποιούνται με πλάκες, βίδες, ήλους ή άλλα υλικά, με απόλυτη ή σχετική σταθερότητα ανάλογα με τον τύπο του κατάγματος.

Διατήρηση της αιμάτωσης (βιολογική οστεοσύνθεση): προστατεύονται όσο το δυνατόν περισσότερο οι μαλακοί ιστοί και η αιμάτωση του οστού, ώστε να διατηρείται η φυσική ικανότητα επούλωσης.

Πρώιμη κινητοποίηση: η επαρκής σταθερότητα επιτρέπει, όπου είναι ασφαλές, την έγκαιρη κίνηση των αρθρώσεων, περιορίζοντας τη δυσκαμψία και διευκολύνοντας την αποκατάσταση της λειτουργίας.

Πλάκες και βίδες. Επιτρέπουν ακριβή ανάταξη και σταθερή συγκράτηση του κατάγματος. Οι κλειδούμενες πλάκες είναι ιδιαίτερα χρήσιμες σε οστεοπορωτικό οστό, συντριπτικά κατάγματα και κατάγματα κοντά στις αρθρώσεις.

Ενδομυελική ήλωση. Ο ήλος εισάγεται μέσα στον μυελικό αυλό, μέσω μικρών τομών μακριά από το κάταγμα. Το κάταγμα δεν αποκαλύπτεται και η αιμάτωσή του διατηρείται.Χρησιμοποιείται ευρέως σε κατάγματα ισχίου [/katagmata/kato-akro/katagmata-ischiou/], διάφυσης μηριαίουκαι κνήμης.

Βίδες συμπίεσης. Για απλά κατάγματα και για καθήλωση οστικών τεμαχίων.

Βελόνες Kirschner. Λεπτές μεταλλικές βελόνες που χρησιμοποιούνται κυρίως για κατάγματα μικρών οστών, ιδιαίτερα στα δάκτυλα.

Εξωτερική οστεοσύνθεση. Το κάταγμα σταθεροποιείται με βελόνες ή βίδες που συνδέονται με εξωτερικό πλαίσιο. Χρησιμοποιείται κυρίως σε σοβαρά ανοιχτά κατάγματα, σημαντική κάκωση των μαλακών μορίων ή πολυτραυματίες, συχνά ως προσωρινή σταθεροποίηση.

Τεχνική ελκυσμού (tension band). Μετατρέπει τις δυνάμεις έλξης σε συμπίεση στο κάταγμα και χρησιμοποιείται σε επιλεγμένα κατάγματα, όπως του ωλεκράνου και της επιγονατίδας.

Δεν χρειάζονται όλα τα κατάγματα άμεση χειρουργική αντιμετώπιση. Ο χρόνος της επέμβασης καθορίζεται από τον τύπο του κατάγματος, την κατάσταση των μαλακών μορίων και τη γενική κατάσταση του ασθενούς.

Επείγουσα αντιμετώπιση απαιτείται σε ανοιχτά κατάγματα, νευραγγειακή βλάβη ή σύνδρομο διαμερίσματος.Τα κατάγματα ισχίου στους ηλικιωμένους αντιμετωπίζονται επίσης όσο το δυνατόν συντομότερα, μόλις ο ασθενής είναι ιατρικά έτοιμος.

Σε σοβαρά κατάγματα με έντονο οίδημα των μαλακών μορίων, όπως ορισμένα κατάγματα ποδοκνημικής και κατάγματα pilon, η οριστική οστεοσύνθεση μπορεί να καθυστερήσει μέχρι να υποχωρήσει το οίδημα. Όταν χρειάζεται, το κάταγμα σταθεροποιείται προσωρινά με εξωτερική οστεοσύνθεση.

Οι υπόλοιπες περιοχές:κλείδα, εγγύς βραχιόνιο, αντιβράχιο, καρπός– αναλυτικά στις αντίστοιχες σελίδες καταγμάτων.

Κάπνισμα – ο σημαντικότερος τροποποιήσιμος παράγοντας· καθυστερεί σημαντικά την πώρωση

Σακχαρώδης διαβήτης

Κακή θρέψη, διατροφικές ελλείψεις

Βαρύτητα του κατάγματος και κάκωση της αιμάτωσης ή των μαλακών μορίων.

Ανεπαρκής σταθερότητα ή υπερβολική αποκάλυψη του οστού

Λοίμωξη

Ορισμένα φάρμακα

Στις περισσότερες περιπτώσεις δεν χρειάζεται. Τα υλικά είναι βιοσυμβατά και παραμένουν χωρίς πρόβλημα.

Η αφαίρεση εξετάζεται όταν: τα υλικά ενοχλούν κάτω από το δέρμα – συχνά στην κλείδα, στο ωλέκρανο, στην ποδοκνημική – όταν προκαλούν ερεθισμό τενόντων, ή σε νέους ασθενείς με υλικά σε συγκεκριμένες θέσεις.

Δεν γίνεται πριν από τους 12 μήνες και μόνο μετά από ακτινολογική επιβεβαίωση πλήρους πώρωσης.

Λοίμωξη. Καθυστερημένη πώρωση ή ψευδάρθρωση. Αστοχία των υλικών. Πώρωση σε κακή θέση. Δυσκαμψία γειτονικών αρθρώσεων. Νευραγγειακή κάκωση. Θρομβοεμβολικά επεισόδια.